เสียงปริศนา

เตียงกระเทือน พื้นกระทบ ดังผับผับ
ซ่านสดับ สะดุ้งเสียง สำเนียงน้อง
โอ้ว วิ้ดว้าย อู้อ้าเห็น เป็นทำนอง
เพียงเสียงร้อง แคพอเห็น ให้เป็นนัย

หลายคนคิด อกุศล ผมจนจิต
ขอบอกนิด ให้แจ้ง แถลงไข
ทันตแพทย์ กำลังถอน ขากรรไกร
มีคนไข้ ดิ้นพล่าน จนเตียงพัง

อยู่ที่ใจ

ความอิจฉาริษยาพาให้ทุกข์
ละอบายจะสุขหมดทุกเข็ญ
จะสุขสันต์หรือจะทุกข์แสนลำเค็ญ
อยู่ที่ใจเราเห็นเป็นสำคัญ.....

วันไร้เธอ

ยามทุกข์หม่นหมองไหม้ในกาย
เจ็บแปลบแทบวางวายอาสัญ
ชอกช้ำน้ำตาแล้งแห้งครัน
เหมือนใจพี่พี่สะบั้นวันไร้เธอ...

ศักดิ์ศรี

ลูกเอ๋ย
จงเพิกเฉยกับเงินตรา
ศักดิ์ศรีกับที่นา
โอ้ ลูกจ๋า เราก็คน

นายทุนจะฟาดเงิน
จงหมางเมินอย่าไปสน
จำไว้แม้อับจน
ศักดิ์ศรีตนต้องสำคัญ....

หวานเป็นลม ขมเป็นรัก(ลวง)

หวานเป็นลมขมเป็นยาท่านว่าไว้
รักแสนหวานพอผ่านไปเหมือนไอฝน
ดินโชยกลิ่นหอมหวลยวนให้ยล
หยดหยาดฝนหล่นสะพรั่งงดั่งเทพริน

เหล่าพฤกษานานาพันธ์พลันสดชื่น
แสนระรื่นฝนประโปรยเจ้าโชยกลิ่น
ภุมราแลปัษามาดื่มกิน
เพียงหวานลิ้นแล้วสิ้นหายในสายลม

พลันฟ้ามืดจืดจางช่างน่าขัน
ที่สุขพลันจางหายกลายเป็นขม
เคยหวานชื่นระรื่นกายในสายลม
กลับกลายขมดั่งโอสถให้จดจำ

ที่เคยขื่นขมมาจึ่งกล้าสู้
เคยเรียนรู้ยามฝนซาช่างน่าขำ
ฟ้าเคยใสใยกลายจืดแล้วมืดดำ
คอยเฝ้าย้ำบอกค่าว่ารักลวง.....

คิดให้ดี ชีวีมีหนเดียว

ใจจะกล้าต้องกล้าไว้อยู่ในที
อย่ายึดหลักศักดิ์ศรีเป็นที่มั่น
ใช้สติคอยไตร่ตรองของสำคัญ
ชีวิตนั้นแก้ไม่ได้ถ้าตายลง

เสียเลือด เสียเนื้อ เพื่อใคร?

เสียศักดิ์บ่เสียสิ้นชีวี

เสียสินบ่เสียศรีแห่งหน้า

เสียใจสูสูญสิ้นวิญญาร์

เพราะความกล้าและวาจาทรชน

-----

เสียเลือด เสียเนื้อ นี้เพื่อใคร?

เสียอก เสียใจ เพื่อใครหนอ

สียชีพ สุดช้ำ น้ำตาคลอ

เพื่ออำนาจ กำมะลอ ทรชน...

-----

ช้านอยากรวย

เหงี่อไหลไคลย้อยหยาดโทรมกาย
ชีวาแทบวางวายดับดายดิ้น
เลือดเหือดหายกลายเหงื่อไคลไหลริน
ข้าวปลาบ่มีกินแทบสิ้นแรง

ธรณีเกิดอาเพศเหตุวิบัติ
แห้งแล้งจัดไปทั่วหัวระแหง
พิรุณไร้น้ำใจไม่แสดง
ให้น้ำแล้งแห้งเหือด ดินเดือดดาล...

มนุษย์น้อยตาดำดำทำไฉน
เมื่อมีไฟ แผดกล้า คอยพร่าผลาญ
แสนลำบากยากจนทนมานาน
เมื่อไรฟ้าจะประทานให้ช้านรวยยยยย

สุขสมครู่เดียว

หวานชื่นรื่นรมย์
สมสู่ชู้ชื่น
ทนช้ำกล้ำกลืน
สะอื้นอกตรม

แรกรักเคยรัก
อกหักขื่นขม
หลังได้เชยชม
สุขสมครู่เดียว....

นิทานหิ่งห้อย

......
หิ่งห้อยน้อยคอยฝันถึงจันทร์ฉาย
อยากใกล้ชิดเชยชื่นระรื่นกาย
ได้แค่หมายมองเดือนเลื่อนลอยไป

สักวันเราจะเป็นเช่นทิวา
คู่จันทรายั่งยืนยงอสงไขย
เพียงแมลงแสงน้อยให้น้อยใจ
เมื่อไรนะเมื่อไรได้อยู่เคียง

แค่ฝันไป

อยากหลับตาข่มใจแต่ไม่หลับ
กู่ไม่กลับ ใจสลาย มลายสูญ
เรียมสุดรัก ห่วงหา แสนอาดูรย์
ทวีคูณทุกทุกวัน......แค่ฝันไป

แต่งกันไหม?

พี่เขียนกลอน เจ้าก็ว่าพี่เจ้าชู้
ลองเขียนดู มิได้เชี่ยว เกี้ยวสาวไหน
มาเขียนพอ เล่นเล่น เย็นเย็นใจ
แต่งกันไหม แต่งกลอนน๊า อย่าคิดมาก....

ทุกข์

ทุกข์หรือสุขอยู่ที่ใจมิใช่หรือ?
ถ้าใจถือ ยึดทุกข์ สุขที่ไหน?
ถ้าใจปล่อยวางบ้างช่างปะไร
จักสุขใจ ไร้ทุกข์ เป็นสุขแท้ ...

ร้อนรัก

ร้อนอกร้อนใจกระไรนี่
ร้อนรุ่มกลุ้มนี้ชีช้ำ
ร้อนกายบ่ร้อนระกำ
ร้อนใจเจ้าทำช้ำหนัก....

รักร้อน รักเร้า เรากลัว
รักเมา รักมัว ชั่วนัก
รักแปร เพ้อพก อกหัก
ขอพัก รักไว้ ในฝัน...

มีรักเหมือนมีทุกข์

แม้มีรักคราใดใจก็ทุกข์
เหมือนจะสุขดีอยู่สักครู่หนึ่ง
ถึงคราจากก็โศกใจใฝ่คะนึง
แม้หวานซึ้งแต่เจ็บช้ำอยู่ร่ำไป

ละเมอ...

ถึงยามไหนใจคะนึงคิดถึงน้อง
ในหัวใจก็ร่ำร้องน้องเสมอ
อยากจะบอกทุกคราว่ารักเธอ
แม้ยามนอนยังละเมอเธอคนเดียว...

inspiration : อารมณ์สนุกสนาน

หยอกเย้า (เจ้าคางคก)

ตูค้อมตัวจนหัวแทบติดหิน
ตูวักกินน้ำจากธารละหานห้วย
แล้วพ่นเป็นน้ำคำกลอนสำรวย
สัมผัสสวยวจีเด่นเห็นน่าชม

ตัวคางคกเห็นวอจะขอขึ้น
แล้วสะอื้นร้องว่าข้านี้สม
จะกลอนกาพย์โคลงคำน้ำคำคม
บ่เคยงมกะลามาส่องดู

พวกท่านนี้ฝีมือกล้าจะหาไหน
ตัวน้องนี้ฤาไซร้จะมาสู้
ที่แต่งมาบ่เคยคิดจะลบครู
แต่อยากกู่กลอนกวนกวนเย้ายวนกัน...

inspiration : หยอกเย้ากวีรุ่นพี่ใน politic poetry

อนิจจา เมืองไทย

ท้องฟ้าจะแดงเดือดดังเลือดกา
ฝูงหมาจะรุมละเลงขี้
อาเพศทั่วฟ้าธาตรี
เหล่าผีระริกรี้กินเมือง

เขากินไทยจนเต็มปากจากรากหญ้า
เขากินฟ้ากินรุ้งจนฟุ้งเฟื่อง
จากกินป่ากินเขาเข้ากินเมือง
แม้ทั่วหล้าแค้นเคืองจะทำไร

จะก่อร่างสร้างกายต้องขายชาติ
จะก่อเกิดอำนาจต้องมาดใหญ่
จะต่อทุนต้องทุ่มทุนลงไป
จะต่อต้าน เชิญต่อไป ไม่ครณา

เขาบ่ฟัง เขาบ่ยั้ง เขาบ่สน
เสียงผู้คน ก่นด่าไปใช่เสียงหมา
อันอำนาจมีไว้เหมือนศาสตรา
หากย้อนคืนกลับหาจักจาบัลย์


--


composed : 3-26-06
หลังเสือลงยาก ลงผิดท่าแล้วจะหนาว

ปองเดือน

อยากจะบอกว่าคิดถึง
เฝ้าคะนึงแสนห่วงดวงสมร
ทุกค่ำเช้าใจเราเฝ้าอาวรณ์
เหมือนภมรที่ฝันใฝ่ไปหาเดือน

inspiration...i dont know...

เปล่าดาย

สายลมพัดโชยแผ่วเบา
ใบไม้พริ้วปลิวไหว
ตามลมอ่อนที่โลมไล้
เพียงผิว

ในความร้อนที่ระอุ
ชีวิตยังต้องอยู่สู้โลก
ต่อไป

เปลวแดดที่แผดเผา
ดุจดังเพลิงที่ลามเลีย
ระอุ

สามลม ยังโชยอ่อน
พัดร้อนให้ผ่อนคลาย
พอเย็น

อะไรคือร้อน อะไรคือเย็น
น้ำเดือดฤาร้อน
เยือกแข็งฤาเย็น

น้ำเดือดเทียบไฟกลายเย็น
เยือกแข็งเทียบไนโตรเจน
กลับร้อน

อัตตาที่แท้ คือ ตน
อัตตานี้ที่กำหนด
ความรู้สึก

ให้รู้ร้อน
รู้เย็น

ทุกอย่างนั้นสัมพันธ์
ความร้อน ความเย็น
ความทุกข์ ความสุข
ขึ้นกับใจตน

ความรู้สึกอยู่ที่ใจ
หมดความรู้สึก
ใจหยุด ไร้จังหวะ
ไร้อัตตา
กลับคืนสู่

ความเปล่าดาย...