ลำนำแห่งเหมันต์

....โอ้ เหมันต์
ให้หนาวสั่นระรัวระริกร่าง
บ่ระเริงระรื่นรักเลือนลาง
ไร้เนื้อนางแนบใกล้ให้หายหนาว

....โอ้ เหมันต์
ฤาอาถรรพย์เพียงใจที่ไร้สาว
ดังเดือนมืด ฟ้าดับ แลลับดาว
ไร้แสงพราว แต่งฟ้ามืด ที่จืดจาง

....โอ้ เหมันต์
แสนจาบัลย์ ครั้นจำลา ที่ลาร้าง
หนาวสะท้าน สั่นสะทก ไกลอกนาง

จึ่งอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย

....โอ้ เหมันต์
ไร้นางอยู่คู่ชีวันใจพลันหาย
มีเพียงร่าง ไร้นางใกล้ ใจมลาย
อยากเพียงเห็นยิ้มพริ้มพรายให้ได้ยล

....โอ้ เหมันต์

ที่โศกศัลย์พลันสุขไร้ทุกข์หม่น

ขอแค่นางมาอยู่คู่กมล

ที่ทุกข์ทนถมทับจักลับไกล...

Inspiration: the share characteristic of snow of night -- loneliness !