Wednesday, March 16, 2005
แช่งรัก
...ไฟนรกโลกันตร์ที่พรั่นพรึง
เจตภูติผีพิโรธที่โกรธขึ้ง
ดังอื้ออึงเสียงสนั่นเลื่อนลั่นไป
ธรณีสูบกายเพี้ยงวายปราณ
ไฟแผดผลาญปี้ป่นแค่หม่นไหม้
นางย่ำเหยีบบใจข้าจนสาใจ
มลายวอดมอดไร้ยิ่งไฟราญ
แม้นฟ้าแยกแตกสิ้นดินสลาย
ช้ำมิวายชั่วกัลปาวสาน
แค้นนี้ตราติดไว้ในวิญญาณ
หากพบพานจักฝังร่างขอวางวาย
สูเป็นดาวขอเป็นดินที่สิ้น
ไร้สูเป็นไฟเป็นไอเดือดที่เหือดหาย
สูอุบัติ ขอวายวอดมอดมลาย
แม้นเกิดตายกี่ชาติไม่อาจลืม
Inspiration : เสียเจ้า โดย อังคาร กัลยาณพงษ์
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment