ฉันคือกรวดก้อนน้อย
ล่องลอยไปตามกระแสสินธุ์
ฉันก็เป็นเพียงก้อนดิน
ที่สูญสิ้นซึ่งค่าราคาตน
ฉันล่องท่องไปในโลกกว้าง
อ้างว้างเหว่ว้า หมองหม่น
มีเพื่อนคือธุลีปะปน
ลอยวนในห้วงแห่งธาร
ความเหงาเกาะกุมใจฉัน
ทุกวันเฝ้าหาความหวาน
วันใดแม้นได้พบพาน
คงสุขสำราญเหลือใจ
No comments:
Post a Comment