เปล่าดาย

สายลมพัดโชยแผ่วเบา
ใบไม้พริ้วปลิวไหว
ตามลมอ่อนที่โลมไล้
เพียงผิว

ในความร้อนที่ระอุ
ชีวิตยังต้องอยู่สู้โลก
ต่อไป

เปลวแดดที่แผดเผา
ดุจดังเพลิงที่ลามเลีย
ระอุ

สามลม ยังโชยอ่อน
พัดร้อนให้ผ่อนคลาย
พอเย็น

อะไรคือร้อน อะไรคือเย็น
น้ำเดือดฤาร้อน
เยือกแข็งฤาเย็น

น้ำเดือดเทียบไฟกลายเย็น
เยือกแข็งเทียบไนโตรเจน
กลับร้อน

อัตตาที่แท้ คือ ตน
อัตตานี้ที่กำหนด
ความรู้สึก

ให้รู้ร้อน
รู้เย็น

ทุกอย่างนั้นสัมพันธ์
ความร้อน ความเย็น
ความทุกข์ ความสุข
ขึ้นกับใจตน

ความรู้สึกอยู่ที่ใจ
หมดความรู้สึก
ใจหยุด ไร้จังหวะ
ไร้อัตตา
กลับคืนสู่

ความเปล่าดาย...